NaMensU spreekt van mentorschap wanneer een mentor de verzorging, behandeling, verpleging en begeleiding van een meerderjarige persoon op zich neemt. Het gaat hier voornamelijk om persoonlijke, niet-financiële zaken. Mentorschap komt vooral voor bij mensen met een verstandelijke beperking, mensen met dementie, of mensen met psychische problemen.
De mentor is een adviseur en vertrouwenspersoon voor de cliënt. De persoonlijke wensen en behoeften van de cliënt staan daarbij altijd centraal. Goed mentorschap zorgt ervoor dat de cliënt zoveel mogelijk de regie over zijn/haar leven behoudt. De term “mentor” moet niet worden verward met de persoonlijke begeleider binnen de zorg(instelling), die ook wel mentor wordt genoemd. Mentorschap staat voor de wetgever en rechters als de wettelijke vertegenwoordiging van de cliënt.
De mentor neemt beslissingen over persoonlijke zaken van de cliënt. Daarbij kan het ook over feitelijke dingen gaan, zoals het inzien van een dossier. De mentor heeft daarbij de plicht om de cliënt zoveel mogelijk zelf te laten beslissen. Dit vergroot immers de zelfstandigheid.